Het mag bijzonder heten, dat er in de lijst van sponsors die onze stichting kent waarin zich hoofdzakelijk bedrijven bevinden er plaats is voor Stichting Zapper.
Een particulier initiatief van één familie, waarvan 2 leden in huize Raaijmakers aan de Meerkoet mij enthousiast ontvangen en hun verhaal willen doen.
Vader Cock en zoon Rutger stonden samen met zus Karina, haar partner Jacob en moeder Rianne aan de wieg hiervan.
De naam is gekozen als eerbetoon aan hun op 8-jarige overleden golden retriever. Karina en moeder Rianne wilden graag een hond, terwijl Rutger er niet bepaald vòòr was.
Eind van het verhaal was dat hij nog het meest van allen met het dier op had en het verdriet was dan ook groot, toen bleek dat het beest ongeneeslijk ziek was.
Nadat moeder Rianne na een ziekbed was overleden, zette het gezin de stichting op een natuurlijke wijze voort.
Voor de ontmoeting vandaag hoefde ik alleen maar schuin over te steken, want we kunnen elkaar als overburen beschouwen.
Wat de Stichting Zapper probeert te betekenen en waarvoor zij staat, werd bij binnenkomst al snel duidelijk.
Juist deze morgen staat het artikel van Barbara de Jong in het Algemeen Dagblad over de te organiseren Keti Koti viering op 1 juli in het museum.
Eén van de projecten die de Stichting Zapper steunt is “Nos Kasita” (ons huis)
in Suriname.
Oudere kinderen met veel armoede ontvangen geen geld, maar krijgen boodschappen in natura via een broer van Annemarie van Gessel, die in Suriname woont.
In 1973 verbleef Rianne na het behalen van haar diploma verpleegkunde bij een oom in Suriname en was zij werkzaam in een ziekenhuis aldaar.
Een andere tak behelst de ondersteuning van het Liliane Fonds.
De stichting zelf werft geen gelden, maar de activiteiten die georganiseerd worden, zorgen voor de inkomsten.
De muziekavonden die inmiddels een traditie zijn en elke keer zorgen voor een volle Trouwzaal, dan omgedoopt tot minitheater, in het museum, is hier een voorbeeld van.
De organisatie hiervan vergt veel, maar er zit er ongetwijfeld weer een aan te komen.
Zelf kijk ik hier weer naar uit.
De nu 75-jarige Cock is een onderwijsman in hart en nieren en heeft als doelstelling dat hij kinderen in binnen- en buitenland, die minder geluk hebben gehad in het leven dan hijzelf wil ondersteunen.
Na een periode van 12 jaar als directeur op een Dordtse MBO school, besloot hij voor zichzelf te beginnen.
Coaching en begeleiding van directies en leerkrachten zit in zijn pakket, terwijl hij ook met zijn economische opleiding en onderwijservaring nog les geeft.
Op dit ogenblik is hij betrokken bij het Oranje Nassau College in Zoetermeer.
Een ander project is de Stichting Jinc, waar leerlingen worden begeleid bij het maken van een ondernemingsplan.
De bezoldiging hiervoor wordt dan in de stichting gestort om daar weer goed werk mee te verrichten.
Dat muziek verbindt en tot mooie contacten kan leiden, vertelt Cock naar aanleiding van een cursus die hij in Utrecht gaf en waar hij een mevrouw ontmoette uit Turks Bulgarije.
Zij speelt mandoline en geeft binnenkort met haar orkest een concert in het Zuidplein Theater.
En Cock zit daar op de eerste rij!
Een gesprek met Cock verveelt nooit, maar met een foto van Cock en Rutger ga ik toch afscheid nemen.
Wat mooi dat wij deze mensen tot onze sponsors mogen rekenen en wij wensen hen dan ook veel succes bij alles wat zij nog mogen gaan betekenen voor komende projecten.